روزایِ بی آزار... روزایِ آروم... روزایِ مهربون... دوسِتون دارم به مولا!

دیگر
کسی آخر ِ قصه ها خوابش نمی برد.

کلاغ ها
از تلخی ِ به خانه نرسیدن ها
گریخته اند.

1386.3.11

روزها
شُکر می‌کردم
که دوش ِ آبی هست،
و شب‌ها
که اشکِ چشمی.

نه!
حوالیِ ما
باران نمی‌بارید...

1386.11.11

دردم نهفته به ز طبیبان مدعی
باشد که از خزانه ی غیبم دوا کنند

حافظ

مردی،
بی‌صدا
از پشتِ دیوار قد می‌کشد.

می‌ترسم...

کودکی،
لابه‌لایِ دود و پایِ آدم‌ها
آفتاب می‌گیرد.

مردّد‌ام...

زنی،
کنارِ خیابان
سایه‌ی بی‌کسی به چشم می‌کشد.

غمگین‌ام...

دکتر گفت:
"واقع‌بین باش!
او دیگر مرده ‌است.
به لاشه‌اش دل نبند؛
زندگی‌ات متعفن می‌شود."

دکتر گفت:
"واقع‌بین باش!
مرده را خاک کن!
و تنها
گاهی بر سرِ مزارش برو،
گریه کن،
آرام شو،
و به زندگی‌ات باز‌گرد!"

دکتر گفت:
"واقع‌بین باش!"

پنجره‌ی اتاقم
رو به شمال است.
و من
گاهی خوابِ چند مرغِ‌دریایی را می‌بینم
که در اتوبوسی بی‌راننده و بی‌شیشه
پرواز می‌کنند.

پنجره‌ی اتاقم را
- که رو به شمال است -
گاهی باز می‌کنم،
و اغلب
صدایِ عابرانی را می‌شنوم
که در شیبِ جاده‌ها
دنده را خلاص می‌کنند.